درباره بانک

مدیریت ریسک بانک

مدیریت ریسک نقدینگی در “بانک ملی ایران” شعبه باکو

نقدینگی بانک - توانایی بانک برای ایفای به موقع و کارآمد بدهی های خود در قبال طلبکاران، سپرده گذاران و سایر مشتریان است. بدهی های بانک می تواند واقعی و احتمالی باشد.

بدهی های واقعی - به صورت سپرده تا زمان مطالبه، سپرده های فوری، جذب منابع بین بانکی و وجوه طلبکاران در موجودی بانک منعکس می شود.

بدهی های احتمالی - با بدهی های خارج از ترازنامه (ضمانت نامه ها و ضمانت نامه های صادر شده توسط بانک و غیره) و دارایی های خارج از ترازنامه (خطوط اعتباری استفاده نشده و اعتبار اسنادی داده شده) بیان می شود.

"بانک ملی ایران" شعبه باکو برای انجام تعهدات خود از دارایی های نقدی زیر استفاده می کند:

  • وجوه نقدی که به صورت موجودی نقدی در گیشه و حساب‌های خبرنگاری مشخص می‌شود.
  • دارایی هایی که می توانند فوراً به پول نقد تبدیل شوند.
  • وام بین بانکی که در صورت لزوم می توان از بازار بین بانکی دریافت کرد.
  • سایر وجوه جذب شده، به عنوان مثال، صدور گواهی سپرده و قبوض بانکی

 

نقدینگی انباشته (وجوه نقد، اوراق بهادار با نقدینگی بالا) و قابل دریافت (تحصیل مجدد) (اعتبارات بین بانکی مشمول، صدور قبوض بانکی و گواهی سپرده) توسط بانک وجود دارد.

رعایت این نشانه های نقدینگی بانک (ایفای به موقع و کارآمد بدهی ها) به عوامل داخلی و خارجی تعیین کننده عملکرد و شرایط محیطی بانک مربوط می شود. عوامل داخلی شامل کیفیت دارایی بانک، کیفیت منابع درگیر، ترکیبی از دارایی ها و بدهی ها بر اساس شرایط، مدیریت شایسته و تصویر بانک است.

کیفیت دارایی های بانک دارای سه ویژگی نقدینگی، ریسک پذیری، سودآوری است.

نقدینگی دارایی ها و گروه بندی دارایی ها بر اساس میزان نقدینگی آنها:

نقدشوندگی دارایی ها – توانایی تبدیل دارایی ها به نقد بدون ضرر از طریق تحقق یا پرداخت توسط بدهکار است. در این حالت، میزان زیان احتمالی با ریسک پذیری دارایی ها مرتبط است. دارایی های بانک بر اساس میزان نقدینگی به چند گروه تقسیم می شود:

گروه اول - شامل دارایی های نقدینگی گروه اول:

  • وجوه موجود در وجوه نقد و حساب کارگزار بانک؛
  • اوراق بهادار دولتی در سبد بانکی

سهم بیشتری از این گروه از دارایی‌های نقدینگی (منابع اول و دوم) برای بانک‌هایی ضروری است که سپرده‌های بیشتری دارند و ناپایدار هستند یا انتظار می‌رود تقاضای وام را افزایش دهند.

گروه دوم - وام های کوتاه مدت به مشاغل و افراد، وام های بین بانکی، معاملات فاکتورینگ، اوراق بهادار شرکت ها برای فروش. اینها نیاز به مدت طولانی تری دارند تا به پول نقد تبدیل شوند.

گروه سوم - گروه سوم از دارایی ها، سپرده های بلندمدت و سرمایه گذاری های بانک از جمله وام های بلند مدت و اوراق بهادار سرمایه گذاری است.

گروه چهارم - دارایی های غیر نقدی به صورت وام های معوق، ساختمان ها و سازه ها.

ریسک دارایی ها زمانی زیاد است که نقدشوندگی کمتری داشته باشند، یعنی زمانی که دارایی ها به وجوه نقد تبدیل می شوند، احتمال زیان بیشتر می شود.

سودآوری دارایی ها - توانایی آن ها در آوردن درآمد به بانک. با توجه به این عامل، دارایی‌ها به دارایی‌های درآمدزا (وام، وجوه در اوراق بهادار و غیره) و دارایی‌های غیر درآمدزا (وجوه نقدی در دارایی‌های مربوطه در بانک مرکزی جمهوری آذربایجان، ساختمان‌ها و سازه‌ها) تقسیم می‌شوند. نقدینگی بانک نیز با کیفیت وجوه مشمول، یعنی نقدینگی بدهی ها، ثبات سپرده ها و وابستگی کمتر به بدهی خارجی تعیین می شود.

نقدشوندگی بدهی ها سرعت پرداخت و نرخ تجدید را مشخص می کند و ساختار فوری آنها را منعکس می کند.

نقدینگی بانک به طور جدی تحت تأثیر ترکیب دارایی ها و بدهی ها در مبالغ و شرایط قرار می گیرد. ایفای تعهدات بانک قبل از مشتری به معنای توافق با شرایط وجوه نقد سرمایه گذاری شده با وجوه ارائه شده توسط سپرده گذاران است. عدم توجه بانک به این قوانین که عمدتاً با منابع درگیر کار می کند، می تواند منجر به عدم ایفای تعهدات آن در برابر طلبکاران شود.

نسبت دارایی ها و بدهی های بانک و همچنین تعهدات احتمالی وضعیت نقدینگی بانک را برای یک دوره خاص تعیین می کند. ضمن ارزیابی تأثیر وضعیت نقدینگی بانک بر نقدینگی آن، نه تنها ناهماهنگی‌های حجم دارایی‌ها و بدهی‌های آن از نظر شرایط، بلکه سطح این ناهماهنگی‌ها با بدهی‌های عمومی و نیز پویایی این ناهماهنگی‌ها باید در نظر گرفته شود. به حساب آوردن. عوامل درونی نقدینگی بانک شامل مدیریت، یعنی در مجموع، سیستم مدیریت فعالیت بانک و به ویژه نقدینگی آن است. کیفیت مدیریت بانک با محتوای خط مشی بانک، ساختار سازمانی مؤثر که امکان حل مشکلات جاری و استراتژیک را فراهم می کند، مکانیسم های مدیریت دارایی ها و بدهی های بانک تعیین می شود. دقت رویه ها و همچنین تصمیم گیری مسئولانه.

نقدینگی بانک نیز با عاملی مانند تصویر تعیین می شود. وجهه مثبت بانک در جذب منابع به آن نسبت به سایر بانک ها ارجحیت داده و ثبات پایه سپرده و توسعه روابط با شرکای خارجی را تضمین می کند.

عوامل خارجی نقدینگی بانک عبارتند از شرایط سیاسی و اقتصادی کشور، توسعه بازار اوراق بهادار و بازار بین بانکی، سیستم تامین مالی مجدد بانک های تجاری کشور توسط بانک مرکزی و اثربخشی عملکردهای کنترلی آن.

روشهای ارزیابی برای تنظیم نقدینگی

برای ارزیابی نقدینگی از دو روش ارزیابی استفاده می شود:

  1. با استفاده از ضرایب؛
  2. بر اساس جریان نقدی.

 

مبنای روش ضرایب، شاخص‌های ارزیابی نقدینگی مشخص است. حداقل نیاز بین بانکی تعیین شده بین این ضرایب 50 درصد نسبت نقدینگی آنی است. و برای نسبت نقدینگی جاری 70 درصد تعیین می شود.

همزمان با تنظیم نقدینگی بانک با استفاده از نسبت های ضرایب، ارزیابی نقدینگی وضعیت نقدینگی نیز در حال توسعه است: دوره عمومی و ارزی.

در حالی که در روش های ضرایب به عنوان یک ذخیره درک می شود، به عنوان یک جریان نقدینگی در جریان نقدی درک می شود.

وضعیت نقدینگی بانک منعکس کننده نسبت جریان های نقدی و بدهی ها در یک دوره خاص است. اگر تقاضا برای مشتریان (دارایی ها) در این دوره (برای تاریخ مشخص) بیشتر از بدهی ها باشد، نقدینگی مازاد وجود خواهد داشت و این به معنای خروج وجه نقد است. این از تقاضاها (جریان های ورودی) فراتر می رود - کمبود نقدینگی را نشان می دهد.

وضعیت نقدینگی برای تاریخ‌های جاری و بعدی، یعنی دوره چشم‌انداز، ارزیابی می‌شود. تراز تجدید ساختار برای تعیین وضعیت نقدینگی ایجاد می شود و در اینجا دارایی ها و بدهی ها بر اساس شرایط پرداخت و نیاز طبقه بندی می شوند.

هدف مدیریت در حوزه مدیریت نقدینگی:

اطمینان از نسبت بهینه نقدینگی و سودآوری.

برنامه ریزی نقدینگی:

در برنامه ریزی نقدینگی نه تنها باید به بخشی از دارایی ها، یعنی مدیریت دارایی ها توجه شود. استفاده مؤثر از هر دو طرف تعادل در مدیریت نقدینگی باید کاملاً مورد توجه قرار گیرد. این امر مستلزم اثربخشی برنامه ریزی نقدینگی است.

عوامل متعددی و بعضاً متناقض بر تصمیم گیری در مورد اجرای تراکنش های بانکی تأثیر می گذارد. بانک نباید شرایطی را ایجاد کند که وجوه با نقدینگی بالا در حجم بالایی باقی بماند. جریان‌های نقدی باید به‌عنوان پیش‌بینی برای ایجاد دوره‌ای – تولید و قرار دادن مربوط به وجوه برای برنامه‌ریزی نقدینگی دنبال شود. در این صورت باید به منابع ایجاد وجوه و جهت استقرار آنها توجه شود.

برنامه ریزی نقدینگی به عهده هیئت مدیره شعبه است که مسئول تصمیم گیری در این زمینه است. مدیر هیئت مدیره را مدیریت می کند. کنترل اجرا به مدیر محول شده است. ساختار مسئول نقدینگی بانک در برنامه ریزی نقدینگی، واحد مدیریت ریسک است. گزارش خود را به مدیر شعبه ارائه می کند.

تحلیل روزانه مدیریت نقدینگی، برنامه ریزی کوتاه مدت و بلندمدت و هرگونه تحلیل مربوط به نقدینگی توسط واحد مدیریت ریسک تهیه و گزارش های روزانه، هفتگی، ماهانه و سالانه ارائه می شود. بخش مدیریت ریسک ساختاری است که مسئول اطمینان از جهت متوازن شاخص های سودآوری و مدیریت احتیاط وضعیت مربوط به نقدینگی است. آنالیز روزانه انجام می دهد.

همچنین، برنامه ریزی بلندمدت را بر اساس برنامه سررسید تعیین می کند. برای این منظور اسناد تحلیلی تاریخی جمع آوری شده است. در برنامه ریزی نقدینگی باید به عوامل زیر توجه کرد:

  • شرایط موجود نقدینگی (جریان وجوه نقد خزانه، موجودی حساب های کارگزار در بانک مرکزی و بانک ها، اوراق بهادار موجود برای فروش در پرتفوی بانک).
  • تقاضای تاریخی برای صندوق (احتمال تکرار شرایط رخ داده در سال‌های گذشته، جریان‌های سپرده فصلی و تاریخی یا تقاضا برای اعتبار)؛
  • تقاضای مورد انتظار برای وجوه در آینده (تعهدات ارائه وام، پرداخت سپرده های سررسید، خرید دارایی های ثابت)؛
  • منابع صندوق (فروش دارایی ها و همچنین ارزهای خارجی برای پرداخت نقدینگی نیازهای بانک، استقراض از سایر بانک ها یا بدهی های تبعی، افزایش سهام).
  • ارزش منابع درگیر در معاملات بانکی؛
  • کیفیت دارایی ها (آگاهی از تاثیر کیفیت ضعیف دارایی ها بر نقدینگی بانک، کمبود جریان نقدی به دلیل سطح بالای وام های غیرجاری)؛
  • منابع یا تمرکز منابع برای تحقق تراکنش های بانک (خطر برداشت زیاد سپرده توسط مشتریان، ریسک عدم پرداخت وام توسط مشتری در مدت زمان برنامه ریزی شده).
  • وضعیت عمومی بانک از جمله سطح سرمایه و سود (در صورت بحرانی بودن وضعیت مالی بانک، نقدینگی وجوه اماکن مورد ارزیابی قرار گیرد).
  • خطوط اعتباری استفاده نشده، اعتبار اسنادی، به عنوان تعهدات وام، بدهی های غیرمنتظره، بدهی های خارج از ترازنامه. بدهی های خارج از ترازنامه و مطالبات خارج از ترازنامه باید به طور منظم تجزیه و تحلیل شوند. بدهی های خارج از ترازنامه باید از نظر ریسک کنترل شوند و به صورت دوره ای، مطالبات خارج از ترازنامه باید تجزیه و تحلیل شوند.
  • اقدامات مدیریتی برای برون رفت از بحران در مواقع اضطراری (شایعاتی در مورد بانک که ممکن است موجب گردش بی رویه سپرده های بانکی شود)

 

ریسک نقدینگی ریسکی است که هم از تفاوت شرایط و معیارهای بین دارایی ها و بدهی ها ناشی می شود و هم عدم کسب سود که می تواند در نتیجه سوء مدیریت وجوه نقد رخ دهد.

انواع ریسک نقدینگی:

  • ریسک کمبود نقدینگی؛
  • ریسک مازاد نقدینگی؛

 

روش های مدیریت این ریسک نقدینگی:

  • برنامه ریزی صحیح نقدینگی؛
  • آماده سازی سناریوها؛
  • مدیریت صحیح دارایی ها و بدهی ها
fa_IRPersian